Ættfræði: Föðurættin í stuttu máli

Hulda Björk (1948), Guðmundur Birkir (1948), Bjarni (1954), Þorbjörg (1955), Þorkell (1957), Hreinn (1959) og Gylfi (1961) eru börn Þorkels Bjarnasonar (1929-2006), hrossaræktarráðunautar BÍ, og Ragnheiðar Esterar Guðmundsdóttur (1927-2018).

Þorkell er sonur Bjarna (1889-1970) skólastjóra, bústjóra, hestamanns og alþingismanns á Laugarvatni, Bjarnasonar bónda á Búðarhóls-Austurhjáleigu (Hólavatni) og Búðarhóli í Austur-Landeyjum.

Bjarni (1854-1896) á Búðarhóli var fæddur á Skíðbakka, sonur Guðmundar (1816-1888) bónda í Búðarhóls-Austurhjáleigu, Sigurðssonar, Þorsteinssonar á Skúmsstöðum, og Sigríðar Guðnadóttur.

Móðir Bjarna skólastjóra, og kona Bjarna Guðmundssonar á Búðarhóli, var Vigdís Bergsteinsdóttir (1856-1937), f. á Torfastöðum í Fljótshlíð. Hún var ljósmóðir í Landeyjum, á Skeiðum og í Ölfusi frá 1887 til 1914, og síðar ráðskona á Kleppsspítala, síðustu tvo áratugi ævinnar. Vigdís var dóttir Bergsteins Vigfússonar (f. 1827), hreppstjóra á Torfastöðum, sem talinn var „einhver mesti kraftajötunn sem þekktist á Suðurlandi, stór og þrekvaxinn“, og konu hans, Kristínar Þorsteinsdóttur (f. 1830) úr Álftaveri.

Vigdís og Bjarni bjuggu í Búðarhóls-Austurhjáleigu til 1888, á Búðarhóli til 1893 og síðan aftur í austurhjáleigunni, sem nú heitir Hólavatn, þar til Bjarni féll frá 1896. Bjarni var hreppsnefndarmaður í Austur-Landeyjahreppi, og oddviti 1890-1893,  og einnig bátsformaður við Landeyjasand meðfram búskapnum. Bjarni fórst við sjóróðra úti fyrir Landeyjasandi aðeins 42 ára gamall.

Vigdís giftist aftur, Þóroddi (1874-1904), fæddum á Lágafelli,  Sigurðssyni Guðmundssonar. Sigurður, faðir Þórodds, var bróðir Bjarna, fyrri eiginmanns Vigdísar. Þóroddur og Vigdís fluttu að Skálmholtshrauni í Villingaholtshreppi 1901, en þar lést Þóroddur 1904. Vigdís flutti þá til Guðríðar (1886-1909) dóttur sinnar, sem var nýgift að Ólafsvöllum, Guðmundi Jónssyni (f. 1874) bónda þar, fæddum á Útverkum á Skeiðum.

 Árið 1906 flytja þau öll að Auðsholti í Ölfusi. Þar lést Guðríður árið 1909, aðeins 23 ára gömul. Vigdís hélt búið með tengdasyni sínum næstu árin, skráð ráðskona Guðmundar í opinberum skjölum, en fór svo til Reykjavíkur, til Jórunnar (1882-1938) elstu dóttur sinnar, sem var yfirhjúkrunarkona á Kleppsspítala og frumkvöðull í lækningum og umsjá geðsjúkra. Vigdís gerðist ráðskona við spítalann.

Móðir Þorkels Bjarnasonar var Þorbjörg Þorkelsdóttir (1896-1946), „nuddlæknari“ (sjúkranuddari). Hún nam sérfræðigrein sína ung að árum í Kaupmannahöfn, vann við fagið í nokkur ár en sigldi aftur til Hafnar 1926 til endurmenntunar. Hún giftist Bjarna skólastjóra 1928 og fluttist með honum að Laugarvatni 1929. Þau eignuðust tvö börn, Þorkel (1929-2006), hrossaræktarráðunaut BÍ, og Védísi (1931-2021), Íþróttakennara. Þorbjörg lést eftir veikindi, fyrir aldur fram, tæplega fimmtug, árið 1946.

Þorkell Kristinn (1861-1913), faðir Þorbjargar, var fæddur í Vesturkoti Hjálmholts í Hraungerðishreppi. Hann var trésmiður á Eyrarbakka og í Reykjavík. Þorkell var sonur Hreins (1832-1889) Þorkelssonar á Ljótarstöðum í Austur-Landeyjum. Hreinn var bóndi í Hjálmholtskoti, giftur Guðnýju Þormóðsdóttur (1832-1906) frá Hjálmholti. Þorkell, faðir Hreins, var bóndi á Ljótarstöðum, sonur Jóns bónda þar, Þorkelssonar, líka á Ljótarstöðum.

Elín Magnúsdóttir (1860-1925) var móðir Þorbjargar. Hún var fædd á Snotru í Landeyjum. Magnús (1828-1904) Björnsson, faðir Elínar, var frá Bergþórshvoli, en gerðist bóndi, síðar hreppstjóri, á Ljótarstöðum, á óðali konu sinnar, Margrétar Þorkelsdóttur (1822-1903). Og jú, Margrét var systir Hreins Þorkelssonar sem fyrr var getið. Þorkell Jónsson, bóndi og smiður á Ljótarstöðum var afi þeirra beggja, Elínar Magnúsdóttur og Þorkels Kristins Hreinssonar, og þau því systkinabörn.

Þorkell og Elín bjuggu fyrst í Ingólfi á Eyrarbakka, þar sem Þorbjörg dóttir þeirra fæddist, og síðar í Lindargötu 34/56 í Reykjavík, en þangað fluttu þau 1901. Trésmiðurinn Þorkell byggði bæði þessi hús. Það er því ekki leiðinleg minning fyrir undirritaðan, og okkur fleiri bræður, að hafa búið um hríð í Ingólfi, við heyskap og önnur störf fyrir Stóðhestastöð ríkisins, sem þá var starfrækt á Litla-Hrauni. Þorkell Hreinsson lést í vinnuslysi 14. júlí 1913, er hann vann við smíði byggingar Sláturfélags Suðurlands við Lindargötu í Reykjavík, aðeins 52 ára gamall.

Ættfræði: Föðurættin

Systkinin Hulda Björk (f. 1948), Guðmundur Birkir (f. 1948), Bjarni (f. 1954), Þorbjörg (f. 1955), Þorkell (f. 1957), Hreinn (f. 1959) og Gylfi (f. 1961) eru börn Þorkels Bjarnasonar, hrossaræktarráðunautar BÍ, og Ragnheiðar Esterar Guðmundsdóttur (1927-2018). Um ætt hennar má fræðast í mörgum pistlum frá 2017 á gangleri.is, hún er af Jóelsætt, Pálsætt á Ströndum og Thorarensensætt, sem um allar hafa verið tekin saman gagnmerk rit og heimildir nægar. 

Sjá nánar:

https://www.gangleri.is/aettfraedi-moduraettin-i-stuttu-mali/

https://www.gangleri.is/aettfraedi-um-joelsaett-9-thattur/

https://www.gangleri.is/aettfraedi-um-joelsaett-8-thattur/

https://www.gangleri.is/aettfraedi-um-joelsaett-7-thattur/

https://www.gangleri.is/aettfraedi-um-joelsaett-6-thattur/

https://www.gangleri.is/aettfraedi-um-joelsaett-5-thattur/

https://www.gangleri.is/aettfraedi-joelsaett-4-thattur/

https://www.gangleri.is/aettfraedi-um-joelsaett-3-thattur/

https://www.gangleri.is/aettfraedi-joelsaett-2-thattur/

https://www.gangleri.is/aettfraedi-um-joelsaett-1/

 

Hér er hinsvegar ætlunin að fjalla um föðurættina. Það hefur tafist að grufla í henni, en Hulda Björk, systir mín, ýtti mér af stað með því að senda mér útprentanir úr Íslendingabók og afrit af nokkrum blaðsíðum úr 3. bindi Víkingslækjarættar. Það rit er komið nokkuð til ára sinna og þar vantar því upplýsingar um margt fólk, sem hefur fæðst, starfað, fjölgað sér og dáið síðan. Ég reyndi að grafa upp meiri upplýsingar, það sem mér fannst vanta og skipta mestu máli. Enn er margt á huldu, sérstaklega varðandi það fólk sem fluttist vestur um haf og settist þar að til langframa.

Þetta grufl er auðvitað fyrst og fremst fyrir mig sjálfan gert, og okkur systkinin, en ekki síður fyrir yngri „Ollverja“, börn og afkomendur okkar systkinanna, sem mig grunar að viti lítið eða ekkert um kynslóðirnar sem gengu um grundir á undan ömmu og afa á Laugarvatni, Ester og Þorkatli, eða „Olla“ eins og hann var kallaður í æsku.

  1. Ætt föðurföður, Bjarna Bjarnasonar

Bergsteinn Vigfússon, f. 23. feb.1827 í Fellsmúla, hreppstjóri á Torfastöðum í Fljótshlíð, d. 13. feb.1913. Talinn einhver mesti kraftajötunn, er þekktist á Suðurlandi, stór og þrekvaxinn. Kona hans (g. 1855) var Kristín (1830-1894), f. að Herjólfsstöðum í Veri, Þorsteinsdóttir, Magnússonar.

Börn Bergsteins og Kristínar:

a) Vigdís Bergsteinsdóttir, ljósmóðir, f. 7.08.1856 á Vindási í Hvolhreppi, d. 3.11.1937. Hún er langamma okkar systkinanna. Meira um hana síðar.

b) Jón Bergsteinsson (1858-1936), f. á Vindási, bóndi á Torfastöðum, síðar ráðsmaður á Kleppi, frá 1921. Kona Jóns (1896) var Guðrún (f. 1896) dóttir Guðmundar smiðs á Brekkum í Hvolhreppi, Þorkelssonar smiðs á Ljótarstöðum í Landeyjum, Jónssonar.

c) Sigríður Bergsteinsdóttir (1860-1955), f. á Torfastöðum. Hún giftist (1899) Sigurði (1865-1931), verkamanni í Reykjavík, Jónssyni á Giljum (f. 1810) Ólafssonar. Sonur Sigríðar og Sigurðar: Bergsteinn Kristinn (1894-1929), f. í Fljótsdal. Verkamaður í Reykjavík. Börn hans og Filippíu Ólafsdóttur (f. 1890) frá Syðri-Hömrum: Þórunn, f. 1920, Baldur, f. 1923, Sigríður Skuld, f. 1926.

d) Guðrún Bergsteinsdóttir, f. 1861 á Torfastöðum. Maður hennar var Þorfinnur Þorsteinsson, kaupmaður í Vancouver. Börn þeirra: Óðinn Þorfinnsson, Bragi Þorfinnsson Thorsteinsson, f. 1895 í Bellingham, „var í fyrra stríðinu bæði suður á Balkanskaga og í Frakklandi, var sæmdur heiðursmerki fyrir hermannsstarf sitt“, Iðunn, Skuld og Baldvin, f. vestra, dó á 1. ári.

e) Bergsteinn Bergsteinsson, 1859. Drukknaði 27. apríl 1877, 18 ára gamall.

f) Kristín Bergsteinsdóttir (1863-1936), f. á Torfastöðum. Giftist (1902) Jóni (1862-1936) bónda á Búrfelli í Grímsnesi, Sigurðssonar hreppstjóra á Kröggólfsstöðum. Þau voru barnlaus.

g) Oddrún Bergsteinsdóttir (1864-1945), f. á Torfastöðum. Ljósmóðir og hjúkrunarkona. Síðustu æviárin bjó hún á Njálsgötu 84 í Reykjavík. Ógift og barnlaus.

h) Hjörtur Bergsteinsson, (1865- 1956), f. á Torfastöðum, bjó í Craik í Saskatchewan. Vann við járnbrautir, m.a. sem eftirlitsmaður með vinnuhópum í Manitoba og Gerðist bóndi í Saskatchewan frá 1898-1938. Börn hans (f. frá 1895-1916) og Þórunnar Guðlaugar Þorsteinsdóttur: Baldur, Gunnar Hrafn, Haukur Njáll, Kristín Guðný, Albert, Margrét Valentine, Mabel Alexandra, Thorunn, Albert, Iðunn.

i) Sigríður Bergsteinsdóttir (1866-1955), á Torfastöðum. Giftist (1888) Guðmundi Sigurðssyni (f. 1855), sjómanni í Reykjavík. Börn þeirra: Guðríður (giftist í Kaliforníu), Sigríður, Karl, Oddrún Sigþrúður, Svava Jóhanna, Emilía, Ásta.

k) Guðlaug Bergsteinsdóttir (1867-1868), f. á Torfastöðum.

l) Þóra Bergsteinsdóttir, f. 1868 á Torfastöðum. Gift Bernharð Þorsteinssyni. Þau fluttu til Vesturheims. Börn þeirra: Njáll (var í flugher Kanada í stríðinu), Kristín, Bergsteinn, Sigríður, Lilja.

m) Sigríður Bergsteinsdóttir (1871-1950), húsfreyja og ljósmóðir, f. á Torfastöðum. Giftist (1905) Kristjóni (f. 1882) frá Neðra-Apavatni, Ásmundssyni (f. 1858), bónda á Apavatni, Eiríkssonar (1823-1904) bónda á Nesjavöllum og Gjábakka, Grímssonar á Nesjum í Grafningi, Þorleifssonar. Sigríður og Kristjón bjuggu í Útey í Laugardal.

Börn Sigríðar og Kristjóns:

1. Guðmundur Kristjónsson (1906-1914), f. á Minna-Mosfelli.

2. Bergsteinn Kristjónsson (1907-1996) f. 1907 á Minna-Mosfelli, kennari á Laugarvatni. Giftist (1932) Önnu (1907-1977) Jónsdóttur, alþingismanns á Ásgautsstöðum. Þau skildu barnalus. Seinni kona Bergsteins var Sigrún Guðmundsdóttir (1915-2000).

Börn Bergsteins og Sigrúnar:

a) Sigríður (1941-2023) röntgentæknir. Gift Einari Elíassyni. Þau skildu. Börn þeirra: Bergsteinn, f. 1960, Guðfinna Elín (1963-2013), Örn, f. 1966 og Sigrún Helga, f. 1970.

b) Hörður (1942-2025), læknir, f. í Héraðsskólanum á Laugarvatni. Giftur Elínu Bachman Haraldsdóttur. Börn þeirra: Arna, f. 1966, Bergsteinn, f. 1970 og Margrét, f. 1975.

c) Kristín, líffræðingur, f. 1945. Gift Hilmari Eysteinssyni. Þau skildu. Sonur þeirra: Eysteinn, f. 1967.

d) Áslaug, tónlistarkennari, f. 1948. Sonur hennar: Sigursteinn Másson, f. 1967.

e) Ari, sálfræðingur, f. 1950. Kona hans er Sigrún Skúladóttir. Börn þeirra: Agnar Örn, f. 1967, Bergsteinn, f. 1975 og Skúli, f. 1977.

f) Sonur Bergsteins og Margrétar Auðunsdóttur: Haukur, f. 1936.

3. Kristjón Kristjónsson (1908-1984), forstjóri, f. í Útey, verlsunarmaður í Reykjavík. Kona hans var Elísabet (1910-2001), gjaldkeri, Ísleifsdóttir kaupmanns á Sauðárkróki, Gíslasonar í Ráðagerði á Vatnsleysuströnd, Halldórssonar í Skeiðháholti, Magnússonar þar, Gunnlaugssonar í Múlakoti, Sigurðssonar í Álfhólahjáleigu. Börn þeirra: Bragi Kristjónsson, f. 1938 í Reykjavík, fornbókasali í Bókinni, og Jóhanna Kristjónsdóttir (1940-2017), f. í Reykjavík, blaðamaður og rithöfundur, gift Jökli Jakobssyni rithöfundi. Börn þeirra: Elísabet Kristín, f. 1958, Illugi, f. 1960, Hrafn (1965-2022). Með Höskuldi Skarphéðinssyni, skipherra, eignaðist Jóhanna dótturina Kolbrá, f. 1971.

4. Baldur Kristjónsson, (1909-2002) f. í Útey, bústjóri í Útey og lengi leikfimiskennari, búsettur í Kópavogi. Giftur (1940) Vilborgu (f. 1920) Halldórsdóttur frá Snjallsteinshöfðahjáleigu. Börn þeirra: Nanna, f. 1941, Halldór, f.1942 í Útey og Ingibjörg f.1944.

5. Guðmunda Sigrún Kristjónsdóttir, f. 1914 í Útey. Gift (1939) Birni Guðmundssyni, trésmiði í Reykjavík.

6. Axel Kristjónsson, (1919-1998), kennari, f. í Útey.

 

n) Bergþóra Bergsteinsdóttir (1873-1969), húsfreyja og ljósmóðir, f. á Torfastöðum. Gift Einari Sigurðssyni (1868-1916), veitingamanni við Þjórsárbrú, sem byggði fyrstur í Þjórsártúni, en þau fóru alfarin til Ameríku 1905, er Ólafur Ísleifsson byggði í Þjórsártúni. Bjuggu í Winnipeg og Alberta þar sem Einar lést. Bergþóra flutti til Vancouver 1948, þar sem hún lést.

 

Börn Bergsteins Vigfússonar og Helgu Eyjólfsdóttur (f. 1787):

o) Þorsteinn Bergsteinsson, dó ungur.

 

p) Bergvin Bergsteinsson, f. 1848 í Eyvindarmúla, bóndi á Efri-Þverá

 

Vigdís Bergsteinsdóttir giftist árið 1881 Bjarna Guðmundssyni (1854-1896), bónda í Búðarhólshjáleigu í Landeyjum. Bjarni var fæddur á Skíðbakka, sonur Guðmundar (1816-1888), bónda í Búðarhóls-Austurhjáleigu, Sigurðarsonar Þorsteinssonar á Skúmsstöðum, og fyrri konu hans, Sigríðar Guðnadóttur.

Vigdís og Bjarni bjuggu í Búðarhóls-Austurhjáleigu til 1888, á Búðarhóli til 1893 og síðan aftur í austurhjáleigunni, sem nú heitir Hólavatn, þar til Bjarni féll frá 1896. Bjarni var hreppsnefndarmaður í Austur-Landeyjahreppi, og oddviti 1890-1893,  og einnig bátsformaður við Landeyjasand meðfram búskapnum.

Vigdís lauk ljósmóðurprófi 1887 og var síðan ljósmóðir í Austur-Landeyjum til 1899, í Skeiðahreppi 1901-1906 og í Ölfusi austan Varmár 1906-1914.

Vigdís bjó áfram í Austurhjáleigu eftir andlát Bjarna en giftist þremur árum síðar (1899) Þóroddi Sigurðssyni (1874-1904), fæddum á Lágafelli, og bjuggu þau þar áfram til 1901 er þau fluttu að Skálmholtshrauni í Villingaholtshreppi. Þóroddur lést þar, aðeins þrítugur að aldri. Sigurður, faðir Þórodds, var Guðmundsson, og bróðir Bjarna í Búðarhólshjáleigu, fyrri eiginmanns Vigdísar.

Ári eftir lát Þórodds fluttist Vigdís, með syni sína, Bjarna og Bergstein, til Guðríðar dóttur sinnar, sem þá var nýgift Guðmundi Jónssyni frá Útverkum, bónda á Ólafsvöllum á Skeiðum. Árið 1906 flyta hjónin að Auðsholti í Ölfusi, og Vigdís fylgdi þeim þangað með synina. Bjarni er þá 17 ára og talinn vinnumaður á bænum í prestsþjónustubók Arnarbæliskirkju. Árið 1910 er Bergsteinn skráður vinnumaður í Auðsholti, en Bjarni farinn að heiman.

Guðríður lést 1909, aðeins 23 ára gömul, og Vigdís tók þá við búsforráðum í Auðsholti með tengdasyni sínum. Vigdís hafði metnað fyrir börnum sínum og bæði Bjarni og Bergsteinn voru nemendur í Flensborgarskóla 1907-1909, þó aðeins fram að vetrarvertíð, því efnin leyfðu ekki meira. Bjarni reri frá Þorlákshöfn, á bát Jóns Jónssonar á Hlíðarenda, og lauk því engum prófum.  

Vigdís var í Auðsholti til 1914 en flutti þá til Reykjavíkur, til elstu dóttur sinnar, Jórunnar, sem var yfirhjúkrunarkona á Kleppsspítala, og var Vigdís ráðskona við spítalann síðustu rúm 20 æviárin. Hún lést 1937.

Börn Vigdísar og Bjarna Guðmundssonar voru:

a) Jórunn (1882-1938), f. á Búðarhóli, yfirhjúkrunarkona Kleppsspítala frá 1910 til dauðadags. Brautryðjandi í hjúkrun geðsjúkra á Íslandi, beitti sér fyrir nýmælum og var sögð ganga mörgum sjúklingum sínum í móðurstað. Hún var ógift og barnlaus.

b) Kristín, f. 1884 í Búðarhólshjáleigu. Hún flutti ein síns liðs vestur um haf 1903, til Vancouver, og giftist árið 1908 Davíð Þorkelssyni, prentara og bílaviðgerðamanni (f. 1882 í Norður-Múlasýslu). Það sama ár fluttu þau til Bellingham í Washington-fylki. Börn þeirra: Victor David, Anna Dolores, Óskar Bjarni, Cecil Sybrant og Earl Keith.

Kristín og Davíð tóku upp ættarnafnið Swanson.

c) Guðríður (1886-1909). Hún giftist árið 1905 Guðmundi (f. 1874), frá Útverkum, bónda á Ólafsvöllum og síðar í Auðsholti í Ölfusi, Jónssyni (f. 1838) bónda á Útverkum, Guðmundssonar (1801-1891) á Löngumýri á Skeiðum, sonar Arnbjörns Ögmundssonar á Rafnkelsstöðum. Guðríður dó aðeins 23 ár gömul.

d) Bjarni (1889-1970), f. á Búðarhóli, skólastjóri á Laugarvatni og alþingismaður. Bjarni giftist 3. júlí 1928 Þorbjörgu Þorkelsdóttur (1896-1946), sjúkranuddara. Börn þeirra: Þorkell (1929-2006), hrossaræktarráðunautur og Védís (1931-2021), íþróttakennari. Seinni kona Bjarna á Laugarvatni var Anna Jónsdóttir (1907-1977), alþingismanns á Ásgautsstöðum, er áður var eiginkona Bergsteins Kristjónssonar, kennara á Laugarvatni, sem fyrr er getið.

e) Bergsteinn (1892-1946), bóndi í Korluk, Saskatchewan í Kanada. Ókvæntur og barnlaus (Víkingslækjarætt, bls. 127-129 / Tímarit.is).

 

Um Bjarna Bjarnason á Laugarvatni og son hans, Þorkel, eru til ítarlegar ritaðar heimildir, og verður saga þeirra, ævi og störf, því ekki rakin nánar hér. Bendi áhugasömum þó á minningarorð Þorsteins Sigurðssonar frá Vatnsleysu, forseta þings, á Búnaðarþingi 1971, skömmu eftir andlát Bjarna, góða grein Kristins Kristmundssonar í Andvara, háskólaritgerð undirritaðs, sem birt er hér á síðunni, auk þess sem rit Bjarna, Suðri, í þremur bindum, varpar góðu ljósi á störf hans. Um Þorkel má fræðast t.d. í starfssögu hans, Æviskeiði, skrifum hans, og um hann, í „hestapressunni“, s.s. Hestinum okkar, Eiðfaxa, Hrossaræktinnni og fleiri blöðum og tímaritum.

Sjá:

Bjarni Bjarnason. 1969, 1970, 1975. Suðri I, II og III. Þættir úr framfarasögu Sunnlendinga

 frá Lómagnúpi til Hellisheiðar. Bjarni Bjarnason safnaði og gaf út.

Bjarni Þorkelsson. 2024. Æviskeið. Starfssaga Þorkels Bjarnasonar

hrossaræktarráðunautar. Bjarni Þorkelsson gaf út, Þóroddsstöðum, Grímsnesi.

Gylfi Þorkelsson. 2010. Bjarni á Laugarvatni. „Ótrauður baráttumaður fyrir hugsjónum

sínum“. Lokaverkefni í HÍ námskeiðinu „Forystuhlutverk stjórnenda í opinberum rekstri“.

Sá hér: https://www.gangleri.is/bjarni-a-laugarvatni/

Kristinn Kristmundsson. 2008. „Bjarni Bjarnason“. Andvari. Nýr flokkur L, 133. árg.: 13-67.

Hið íslenska þjóðvinafélag.

Þorsteinn Sigurðsson. 1972. „Minningarorð um Bjarna Bjarnason á Búnaðarþingi 1971“.

Búnaðarrit, 1. tbl. 1971, bls. 151-155). Sjá hér: Búnaðarrit – 1. Tölublað (01.01.1971) – Tímarit.is

 

  1. Ætt föðurmóður, Þorbjargar Þorkelsdóttur

Þorkell Kristinn Hreinsson (1861-1913), faðir Þorbjargar eiginkonu Bjarna Bjarnasonar, var fæddur í Vesturkoti Hjálmholts í Flóa, trésmiður á Eyrarbakka og í Reykjavík . Hann var sonur Hreins (1832-1889) frá Ljótarstöðum í Landeyjum, bónda í Hjálmholtskoti í Flóa, og Guðnýjar Þormóðsdóttur (1832-1906) frá Hjálmholti. Hreinn var sonur Þorkels (f. 1799) á Ljótarstöðum í Landeyjum, Jónssonar (f. 1766) bónda þar, Þorkelssonar (f.1729) á Ljótarstöðum, Grímssonar (f. 1695) á Úlfsstöðum, Jónssonar (f. 1662) í Gerðum, Þorkelssonar.

Elín Magnúsdóttir (1860-1925), móðir Þorbjargar, og kona Þorkels Kristins (g. 1890), var fædd á Snotru í Landeyjum. Magnús Björnsson (1828-1904), faðir Elínar, var frá Bergþórshvoli, bóndi og hreppstjóri á Ljótarstöðum, og móðir hennar var Margrét Þorkelsdóttir (1822-1903) frá Ljótarstöðum, systir Hreins Þorkelssonar, sem fyrr er getið. Hjónin Þorkell Kristinn og Elín voru því systkinabörn, Þorkell Jónsson, bóndi og smiður á Ljótarstöðum, var afi þeirra beggja.

Þorkell og Elín bjuggu fyrst í Ingólfi á Eyrarbakka, þar sem Þorbjörg amma fæddist, og síðar í Lindargötu 34/56 í Reykjavík, en þangað fluttu þau 1901. Trésmiðurinn Þorkell byggði bæði þessi hús. Það er því ekki leiðinleg minning fyrir mig, og okkur fleiri bræður, að hafa búið um skeið í Ingólfi, við heyskap og önnur störf fyrir Stóðhestastöð ríkisins, sem þá var starfrækt á Litla-Hrauni. Þorkell Hreinsson lést í vinnuslysi 14. júlí 1913, aðeins rúmlega fimmtugur, er hann vann við smíði byggingar Sláturfélags Suðurlands við Lindargötu í Reykjavík.

Börn Þorkels Kristins og Elínar voru:

a) Þorvaldur Björnsson Þorkelsson (1893-1958), f. á Eyrarbakka, prentari í Reykjavík. Barn hans með Margréti Jónsdóttur (1899-1988): 1. Katla Ólafsdóttir (1929-2018, kjörbarn Ólafs), og með Áróru Guðmundsdóttur (1912-1990): Baldur Þorvaldsson (1942-2001), flugvirki og flugvélstjóri í Lúxemborg og á Filippseyjum, sonur hans: Birgir Baldursson, f. 1967, 3. Hólmfríður Þorvaldsdóttir (1947-2003), aðalbókari og danskennari í Rvk. og Mosfellsbæ, börn hennar: Þorvaldur Flemming Jensen (f. 1967), Ríkharður Flemming Jensen (f.1969), Aðalsteinn Þór Guðmundsson (f.1973) og Áróra Kristín Hólmfríðardóttir (f. 1976).

b) Þorbjörg (1896-1946) amma. Meira um hana síðar.

c) Anna (1899-1981) f. á Eyrarbakka, húsfreyja í Bergstaðastræti 81, Rvk. Barnsfaðir: Teitur Kristján Þórðarson (1891-1965). Börn þeirra: Þórður Helgi Teitsson (1926-2005), verslunarmaður í Rvk. og síðar í Toronto. Börn Þórðar Helga: Ólafur, f. 1946, Elsa (1949-1996), Anna, f.1955, Ingþór, f. 1956, Helga, f. 1962, Gunnar Þór, f. 196). 2. Haraldur Teitsson (1928-2007). Börn Haraldar: Haukur Haraldsson, f. 1949, Harpa Einarsdóttir, f. 1962, Teitur Haraldsson, f. 1976, Atli Haukur Haraldsson,f. 1977. 3. Elín Teitsdóttir, f. 1932. Börn Elínar: Anna Elín Steele, f. 1954, Sigrún Einarsdóttir, f. 1960, Erla Guðrún Emilsdóttir.

d) Aðalheiður (1903-1970), húsfreyja á Laugavegi 36, gift Guðmundi Ólafssyni (1892-1950). Dóttir Guðmundar og fósturdóttir Aðalheiðar: Auðbjörg Guðmundsdóttir (f. 1944). Auðbjörg var gift Pétri Sveinbjarnarsyni (1945-2019), athafnamanni, m.a. á Sólheimum í Grímsnesi, formanni Vals o.fl. Þau skildu. Synir þeirra: Guðmundur Ármann (f. 1969) á Eyrarbakka, forstöðumaður Sólheima í Grímsnesi til margra ára, og Eggert (f. 1973). Auðbjörg er dóttir Ástu Guðmundsdóttur sem var dóttir Sigríðar Bergsteinsdóttur, systur Vigdísar, móður Bjarna Bjarnasonar, föður Þorkels, föður okkar systkina. Auðbjörg er því ekki bara „skátengd“ okkur gegnum fóstur hjá Aðalheiði, heldur líka skyld okkur í 3. og 4. lið í gegnum Ástu, móður sína.

e) Magnea Dagmar Elínborg (1891-1908).

Dóttir Þorkels Kristins og Sigríðar Þorláksdóttur (1859-1951):

f) Guðrún Þorkelína (1887-1977), húsfreyja og saumakona í Kirkjustræti 4, Rvk. Gift (1931) Guttormi Andréssyni (1895-1958), húsameistara. Sonur þeirra: Ólafur Guttormsson (1919-1983), teiknari og skrifstofumaður í Reykjavík. Börn hans og Helenu Geirsdóttur Zoëga (1920-2001): Anna Guðlaug, f. 1943, Helga Guðrún, f. 1945 og Erna Ólöf, f. 1950 (Íslendingabók / Tímarit.is).

Þorbjörg Þorkelsdóttir var sigld kona. Hún hélt til náms til Kaupmannahafnar ung að árum og lærði þar „nuddlækningar“, sem nú til dags myndu kallast sjúkranudd. Hún kom heim og stundaði sérgrein sína í nokkur ár í Reykjavík en hélt utan aftur árið 1926 til endur- og viðbótarmenntunar í fagi sínu. Hún starfaði síðan áfram sem nuddari um hríð.

Þorbjörg giftist Bjarna Bjarnasyni 3. júlí 1928, en þá var hann skólastjóri Barnaskóla Hafnarfjarðar, og bjuggu þau á eignarjörð sinni, Straumi í Straumsvík, fyrsta búskaparárið. Þar fæddist fyrra barn þeirra, Þorkell, 22. maí 1929. Það ár réðist Bjarni sem skólastjóri ársgamals Héraðsskóla að Laugarvatni í Árnessýslu og fluttu þau hjónin þangað síðsumars. Dóttirin Védís fæddist 16. október 1931. Þorbjörg lést eftir veikindi fyrir aldur fram, tæplega fimmtug, árið 1946.

Þorbjörg amma var dáin áður en þau elstu af okkur systkinunum fæddust, og því þekktum við hana ekki, nema af afspurn. Það hefur verið sagt um hana að hún væri hóglát í framkomu, róleg og yfirveguð, en jafnframt hlý og brosmild í fasi. Hún var „húsmóðir samfélagsins“ fyrstu tvo áratugi Héraðsskólans, og „með afbrigðum vinsæl sakir göfugmennsku og mikilla mannkosta“. Hún var sögð mjög lagin við hross og hefði af þeim mikið yndi, væri ákafur unnandi góðra bókmennta og læsi mikið sér til yndis og fróðleiks, það væri henni hátíðleg stund í hvert sinn sem hún héldi á nýrri bók. „Hún hafði blíða og fagra söngrödd og beitti henni með aðdáunarverðri smekkvísi og mýkt.“ ( Þórður Kristleifsson, bls. VII). „Þorbjörg Þorkelsdóttir, umgekkst okkur með kyrrlátri hlýju. Framganga hennar var slungin nærgætni, vinsemd og virðuleika. […] Þegar ég nú horfi til baka, hálfa öld og gott betur, […] þá koma mér í hug ummæli Rósu B. Blöndals sem sagt hefur um Þorbjörgu meðal annars: „Hún bar í brosi sínu þá hlýju mikilla mannkosta að svipur hennar og bros minntu mig alltaf á geisla frá heiðum degi.“ Mér finnst þetta fallega orðuð hugsun, sem í fyllsta máta fellur að mínum þanka.“ (Vilhjálmur Hjálmarsson, bls. IX). 

Heimildir:

Ættartölur og ártöl tekin að mestu úr Víkingslækjarætt og af Íslendingabók. Ýmsar upplýsingar einnig úr grein Kristins Kristmundssonar og af Tímarit.is, m.a. úr minningargreinum. Tilvitnanir í Þórð Kristleifsson og Vilhjálm Hjálmarsson eru úr minningaropnu um Þorbjörgu Þorkelsdóttur í Degi-Tímanum, sem birtist þegar 100 ár voru frá fæðingu hennar, 12. október 1996 og lýsing á hestayndi hennar er tekin úr árbókinni Hestar og menn 1996.

Kristinn Kristmundsson. 2008. „Bjarni Bjarnason“. Andvari. Nýr flokkur L, 133. árg.: 13-67.

Hið íslenska þjóðvinafélag.

Pétur Zophaníasson. 1986. Víkingslækjarætt. Niðjatal Guðríðar Eyjólfsdóttur og Bjarna

Halldórssonar hreppstjóra á Víkingslæk. Nú útgáfa, þriðja bindi. G-liður: Niðjar

Jóns yngra Bjarnasonar. Skuggsjá. Bókabúð Olivers Steins sf (bls. 127-135).

Vilhjálmur Hjálmarsson. 1996. „Bjart fyrir augum þegar Laugarvatns er minnst“.

Dagur-Tíminn, 12. október, bls. IX.

Þórður Kristleifsson. 1996. „Brosið milda og handtakið hlýja“. Dagur-Tíminn, 12. október,

bls. VIII-IX.

 

 

Ávarp á lokahófi Selfoss-Körfu, 9. maí 2026

Heiðraða samkoma, ágætu vinir!

 

Það er mér sannur heiður að fá að standa hér og ávarpa þennan góða hóp.

 

Ég ætla að nýta þetta tækifæri til stuttrar, sögulegrar upprifjunar, því margir hér inni voru ekki fæddir þegar það átak hófst, sem enn stendur, við uppbyggingu körfuboltans á Selfossi, og margt fólk hér að auki, sem ekki kom inn í starfið fyrr en löngu seinna.

Halda áfram að lesa

Úr dagbókinni 2025

Hér er heildarsafn hefðbundis kveðskapar undirritaðs á árinu 2025. Safnið telur rétt tæpar 300 tækifærisvísur og erindi lengri kvæða, alveg óritskoðað samkvæmt venju.

 

04.01.25

Ólga er meðal hestamanna á höfuðborgarsvæðinu vegna þeirrar ráðstöfunar sveitarfélaga að banna dreifingu taðs sem gengur undan hrossunum á opin svæði og að nýta það þannig til uppgræðslu. Nú skal taðinu, sem margir kalla hrossaskít, skilað til Sorpu, sem af þessu innheimtir móttökugjald sem er nærri 26 kr. á kílóið.

 

Til að varast þau eru vítin

og víð er peningahítin.

Fyrir eyðslukló þrekna,

afla þarf tekna

og skattleggja hrossaskítinn.

 

Halda áfram að lesa

Áramótakveðja 2025

Koma önnur áramótin,
í andakt tímans vatnaskil.
Af fyrri dögum fyllist nótin.
Flögrar minning baka til.
Grafa nýjan farveg fljótin.
Færist sólin hærra‘ á þil.

 

Áfram hvert nú liggur leiðin?

Lá í fangið válegt nið?

Verður ströng og viðsjál heiðin?

Var á götu lokað hlið?

Klæðist hlýju nakin neyðin?

Náðist göfugt stefnumið?

 

Gott að muna, enn og aftur;

allir lifa misjöfn kjör.

Þannig enginn er víst skaptur,

við öllu hafi lokasvör.

Býr í okkur undrakraftur

ef við saman stýrum för.

 

 

 

 

 

 

Hin kristilegu kærleiksblóm

Hvað er „kristilegt siðferði“? Hver eru „hin kristnu gildi“ sem öfgafullir hægrimenn tönnlast á að séu nú í stórhættu hér á landi og þurfi að verja með öllum ráðum, aðallega fyrir „innrás“ fólks úr öðrum menningarhefðum? Helstu meðulin til varnar kristnu siðferði í landinu virðast vera að loka landamærunum og reka útlendinga heim til sín, kenna Biblíusögur í grunnskólum og reka konur aftur inn á heimilin, til undaneldis og barnauppeldis. Þannig verði „Ísland frábært aftur“, svo vitnað sé í slagorðin. Róið er undir hatri á útlendingum, á ólíkum menningarheimum, á öllu frjálsræði, og háðsleg fyrirlitning er berlega látin í ljós gagnvart auðsýndri umhyggju fyrir náunganum.
 
Þegar ég var að alast upp kenndi móðir mín mér, með dyggri aðstoð barnaskólakennarans Rósu B. Blöndals, að kristilegar dygðir fælust einkum í því að fyrirgefa, koma vel fram og af virðingu, að elska náungann, að hjálpa þeim sem á þyrftu að halda, að sýna hógværð en hreykja sér ekki, finna til samlíðunar með öðrum og sýna kærleika bæði í orði og verki.
 
Hinsvegar var látið skýrt í ljós að sundurlyndi, reiði, hatur, misskipting, sjálfselska, hroki og yfirlæti, baktal og niðurlæging, brottrekstur, einelti, ofbeldi og útskúfun, græðgi og sérgæska væru lestir, með öllu ósæmilegir og ókristilegir. Og þó mamma hafi af hjartagæsku sinni auðvitað aldrei farið út í helvítisóttapredikanir, þá var helvíti og djöfullinn sjálfur á sínum vísa stað í vitundinni.
 
Ég hef reyndar ekki farið í messu lengi og því kann að vera að kominn sé nýr boðskapur um kristnar dygðir; að Jesú bróðir besti leyfi börnunum ekki lengur að koma til sín, heldur hreki þau með skömm á brott, meðan hann graðgar sjálfur í sig öllum fiskinum og öllu brauðinu, að hann sé ekki lengur „hinn góði hirðir“ sem vakir yfir öllum sauðum sínum, heldur aðeins þeim hvítu og kollóttu en sigi hundinum í og flæmi burt þá svörtu, mórauðu og flekkóttu, að hann kasti nú sjálfur fyrsta steininum í afvegaleidda, sjúka og stríðshrjáða?
 
Ef svo er, þá er Miðflokksfólk og málgagn þess, Morgunblaðið, vissulega með sína kristinfræði á hreinu.
 
Hinsvegar þykist ég vita að svo er alls ekki, heldur að hinn kristilegi kærleiksboðskapur sé enn sá sami og hafður var fyrir mér í bernsku.
 
Öfgahægrið á Íslandi, eins og í vaxandi mæli um allan „hinn kristna heim“ er því, þvert á hástemmdar yfirlýsingar, að boða andkristilega stefnu, ósæmilegt siðferði, að gera strandhögg á eilífðarlandið og róa „lastafleyi andskotans“ til hafnar, svo gripið sé til orðfæris rétttrúnaðarins.
 
Daðra, með dapurlegt negg
og deilur um keisarans skegg,
við sundrungarfjandann
en sannkristna andann
sækja með oddi egg.

 

 

Jólakveðja 2025

I

Finnurðu dálítinn dofa?

Einn daginn mun eflust til rofa

ef safnar þú kröftum

gegn kvölum og höftum.

Gott er sjúkum að sofa.                       

 

II

Væntingar eru út vatnaðar

ef verðmiða snúast um fatnaðar.

Að eltast við „drasl“

er innantómt basl.

Bíða má sér til batnaðar.                     

 

III

Erfiði öllum er gott

enda ber það um vott

stefnumið mýlt.

En streðinu illt                                    

að láta í lekan pott.                              

 

IV

Um það er ekki að fárast

að ævigangan mun klárast.

En oft svo til hagar

að eftirsjá nagar.                                                

Fjör er flestum sárast.                         

 

V

Vinátta sterkur er strengur.

Að stuðningi mikill er fengur

ef allt fer í kekki.

Vantar þó ekki

vini þá vel gengur.                               

 

VI

Ef að til efstu stundar

æviveg keikur skundar

þá öruggast er

að hafa augun hjá sér

því hart bíta konungs hundar.             

 

VII

Sést ef brugðið er Bleik!

Ef böðlast er áfram í reyk!

Í augnabliksfuna

þarf alltaf að muna:

Hóf er best í hverjum leik.                    

 

VIII

Hollt er halla að styðja,

hindrun úr götu að ryðja.

Ef þú ert nær

og um það ert fær,

betra er að iðja en biðja.                      

 

IX

Götur ætíð gangið keik,

Glöð og hnuggin, sterk og veik.

Þó að vel sjáist

um það ekki fáist:

Ellin hallar öllum leik.                         

 

X

Oft sýnist bólsturinn blakkastur,

bjargráðaturninn hvað skakkastur,

og straumröstin hærri,

ef stendur of nærri.

Heima er hundurinn frakkastur.

 

XI

Einstök engin tár

eða brostnar þrár

í heimi hér.

Hefur hver

sín að binda sár.                                 

 

XII

Margt er mannanna mein.

Til bóta er brautin þó bein.

Fyrst: Það þarf

að fá í arf

fleira en auðæfi ein.                             

 

XIII

Bratt er á líf að læra.

Það ljós þarf ungum að færa

að ljósmynda kóðann:

Lengi skal góðan

graut á gólfi hræra.                             

 

XIV

Sértu valtur og veill                             

vittu, þinn er ei feill

ofan að detta

heldur örlagagletta,

því fall er fararheill.

 

XV

Ef að þú efast um sinn

axlaðu frekar þín skinn

og harkaðu‘ af þér,

hér ekkert er

fullreynt í fyrsta sinn.

 

XVI

Er höndin við hjarta þitt köld?

Hífðu frá birtunni tjöld

og allt verður gjallra

því ekki er allra

daga komið kvöld.                               

 

XVII

Þó heiminn sé heilmargt að plaga,

með hugsun margt má laga.   

Ég gefið mér gat

mikinn mat

og marga helgidaga.

 

XVIII

Þó einhver á anda þinn skyggi

undir skín ljóminn þinn dyggi.

Í myrkur flýr bull,

og mundu, að gull

skín, þó á skarni liggi.                         

 

XIX

Við eigum vandratað flest

og á vegunum oft hefur hvesst.

Þó einhver ei bogni

fer hér enginn í logni.

Af misjöfnu börn þrífast best.               

 

XX

Ágirndin áfram keyrir.

Fyrir eyðslu flestir meyrir.

En staldrið nú við

vítt markaðshlið.

Græddur er geymdur eyrir.

 

XXI

Fávisku fátt er til varna

og fljótfærnin, bölvuð a‘tarna.

Þannig heimur er gerður

að höfuðið verður                                            

fótum falli að varna.

 

XXII

Gagnast lítt skyr í skeið

eða skrautleg, ljúffeng sneið

ef þarft ekkert geri,                              

þó að mig beri

hugurinn hálfa leið.

                                  

XXIII

Ljóma af lífi stafar

og lítt hefur orðið til tafar.

Oft má svo vera.

Allir þó bera                                        

eitthvert mein til grafar.

                         

XXIV

Vítt hlaupa sumir um vengin,

vonglaðir, réttu með tengin.

Ef opnum skápinn,

sést í skrápinn.

Amalaus er enginn.                             

 

XXV

Eins og úr helju heimt,

úr huga minningu streymt.

Þegar ljósgeislar fara

leitum við svara.

Betra er geymt en gleymt.

 

XXVI

Mannskepnan háir hildi.

Hver eru lífsins gildi

og siðferðisþrá

þegar að sá

heggur er hlífa skyldi?                                     

 

XXVII

Hress og háttvís mér smeygi

í hárauðar buxur, mig teygi

í bolinn minn víða.

Já, best er að kvíða

ekki ókomnum degi.

 

XVIII

Daglegir flokkadrættir,

drýldnir ruddarnir mættir.

Á flestum má finna

að falsi má linna.

Garður er granna sættir.

 

XXIX

Á mál skal af sanngirni sæst.

Síður ef einn lætur hæst.

Stattu við þitt.

Þekktu og hitt

að flótti er falli næst.

 

XXX

Þekkt er af veraldarveirunum

í vísindarannsóknargeirunum

og alþjóð það sér                                 

að asninn, hann er

auðkenndur á eyrunum.

 

XXXI

Hver sá er kökuna sker

fær kipring í augun á sér.

Einnig vill deila

og eiga það heila

því gleymt er þá gleypt er.                    

 

XXXII

Heyrist oft grobb og gjálfur

gumar um sjálfan sig kálfur.

Sá kappi er enginn

sem klippir á strenginn

né gefur sér gæfuna sjálfur.

 

XXXIII

Margir til metorða teygjast,

að Mammoni líka hneigjast.

En samt, allar stundir,

er siðferðið undir.

Sér lætur hygginn segjast.                   

 

XXXIV

Ef einhver rakar öllu’ að sér

ekkert úr býtum annar ber.

Við reisn að lifa,

í lög þarf skrifa:

Jöfnuður góður allur er.

                                                          

XXXV

Ei kennir ef kulnað er tárið

né kembir, ef visnað er hárið.

Að því gáir:

Ekki tjáir

að búa um banasárið.

 

XXXVI

Dæma orðin dulin.

Dýr eru loforð mulin.

Í sann og veru

sárin eru                                                                     

hættulegust hulin.                                                                 

 

XXXVII

Vor mun fylgja vetri,

varlegt fet, svo metri.

Barnið sér

að biðin er

bráðræðinu betri.                                

 

XXXVIII

Að vera góður og glaður

er gæfa, ef laus við blaður.

Stöðugt að æpa,

er orðhengilsræpa.

Hljóður er hygginn maður.

 

XXXIX

Ef blaut og húmskyggð er heiðin

verður háskaleg fantareiðin

ef aldrei er vægt.

Svo farðu þér hægt.

Greiðfær er glötunarleiðin.

 

XXXX

Ekkert liggi í leynum,

leitum, veltum við steinum.

Sannleika tryggjum

er samfélag byggjum.

Fátt segir af einum.                             

 

XXXXI

Andúð upp vilja keyra,

útlenska niður reyra.

Það fólsku lýsir

því löngum fýsir

eyrun illt að heyra.                              

 

XXXXII

Í dóm nú af drengskap ég legg

deilur um keisarans skegg.

En leikur er patt

ef logið er satt.

Blað skilur bakka og egg.

 

XXXXIII                       

Kannski má stinga á kýlin?

Með kennslu leiðrétta stílinn?

Í Grímsnesi, Súdan

sama er skútan

og jöfn eru bræðra býlin.                     

 

XXXXIV

Tíminn strýkur um strengi,
styrkum höndum – og lengi
órar mann síst
það eitt sem er víst:
-Valt er veraldar gengi-

 

XXXXV

Heyrið mig! Höfum við rödd?

Hvar erum við stödd?

Svo er máldaginn gerður

að í manninum verður

aldrei ágirndin södd.                                        

 

XXXXVI

Þó undan framanum fjari

og fram í gráðið ég stari

þá vonin er heit

og í hjarta mér veit

að kemst þótt hægt fari.

 

XXXXVII

Þó aðdráttaraðferðir þróir

og engu í framhaldi sóir,

eignast vilt allt.

Vita þú skalt:

Ekk’ er allt gull sem glóir.

 

XXXXVIII

Margt hefur mannvonskan hrakið

og margur er stunginn í bakið.

En það boðorð ei efað

að betra er sefað

en illt sem upp er vakið.                      

 

XXXXIX

Sjaldan er sannleikur skýrari,

sókn eftir vindi rýrari

en við hækkandi sól

og hátíðleg jól

því dyggð er gulli dýari.

 

L

Fástu því ekki um amann

við auðævin, völdin og framann.

Veittu gæfuríkt skjól

og gleðileg jól

því maður er manns gaman.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                            

HEYRI HÓFASLÖGIN

Syngja ljúfu lögin

löngum huga í,

titrar gleðitaugin,

tendrar von á ný

er heyri hófaslögin.

 

Sæll í sólar skini

sollinn dagsins flý.

Mann, á vökrum vini,

vekur gola hlý

og frelsi‘ í faxins hvini.

 

Ljós í lund er falið,

lengi að því bý,

ljúft við lækjarhjalið

á leið er hesti sný

sem hefi ungan alið.

 

Við tauminn talar kelinn,

tiplar urð og dý.

Úrg í augum élin,

orkan sýður, því

nú bryður marinn mélin.

 

Í svita gammur glóir,

úr gómi froðuslý.

Skynja hæst þá hóir,

úr hófi aldrei kný.

Um bóga faxið flóir.

 

Heyri hófum stappa

háum meður gný.

Slíkum kostakappa

er kært að gefa frí.

Um hálsinn klárnum klappa.

 

Er eygi, augum gráum,

op úr jarðlífskví,

þá, á himni háum,

helst vil raga ský

á stjörnufáki fráum.

 

 

„Enginn er bara fangi eða glæpamaður“

EPEA er skammstöfun fyrir European Prison Education Association. Samtök þessi eru borin uppi af sjálfboðaliðum, fólki sem er flest í fullri vinnu annarsstaðar, og eiga því allt sitt undir hugsjónum, eldmóði og seiglu einstaklinga, sem í langflestum tilvikum vinna, eða hafa unnið, í fangelsum vítt og breitt um Evrópu. Þar kennir margra grasa; skólafólk, heilbrigðisstarfsfólk, fólk úr stjórnsýslu, fangaverðir, stjórnendur, listamenn o.s.frv. Halda áfram að lesa